14-07-04

een ontroerend gedicht

Vertrek van dochters

Ze moesten inderdaad gaan, ik had het gezien
aan hun gezichten die langzaam veranderden
van die van kinderen in die van vrienden,
van die van vroeger in die van nu.

En gevoeld en geroken als ze me kusten,
een huid en een haar die niet meer voor mij
waren bedoeld, niet zoals vroeger,
toen we de tijd nog hadden.

Er was in ons huis een wereld van verlangen,
geluk, pijn en verdriet gegroeid, in hun
kamers waarin ze verzamelden wat ze mee
zouden nemen, hun herinneringen.

Nu ze weg zijn kijk ik uit hun ramen en zie
precies datzelfde uitzicht, precies die
zelfde wereld van twintig jaar her,
toen ik hier kwam wonen.

-- Rutger Kopland




19:59 Gepost door dirkberckvens | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

vrienden kinderen worden vrienden, maar soms kun je met deze vrienden nog een betere verstandverhouding hebben als met je (ex)kinderen

Gepost door: bert V. | 17-07-04

mooi Hallo Dirk,
Wat een mooie site, en dit sprak mij er aan.
Mag ik meer op bezoek komen?
Groetjes Ria Z

Gepost door: Ria Z | 19-07-04

Kinderen Kinderen heb je te leen
Het wordt nooit je eigendom !

Gepost door: Ria | 20-07-04

De commentaren zijn gesloten.